“Arabaya binmeden önce şöyle bir bahçeye, sonra da nineme baktım. Şimdi bahçe de ninem de çok daha mutlu ve sağlıklı görünüyorlardı.” Leyla, ara tatilini köyde anneannesiyle geçireceğini öğrenince pek mutlu olmaz. Orada internet yoktur ve dedesinin ardından anneannesi de eskisi gibi değildir. Kuruyan çiçekler, terk edilmiş kırık kovanlar ve yarım kalan hikâyelerle dolu köye ilk adımını attığında bu tatilin bir an önce bitmesini diler. Ta ki dedesinin ona bıraktığı küçük sandığı bulana dek... Bu son hediye sayesinde Leyla; sabretmeyi, dayanışmayı, tıpkı arılar gibi kovanı; yani aileyi korumak gerektiğini öğrenir. Yas sürecinin sessizleştirdiği anneannesi sevgiyle yeniden hayata tutunurken arılar ait oldukları yere dönerler. Doğanın ve insanın kalbine aynı anda dokunan Nilay Dalyan, ekoloji bilinciyle aile bağlarının önemini ve yas sürecini umut dolu bir çerçevede anlatıyor.
