Hiçbir şey söylemedi, oysa geçmişte kaç kez beni ikna etmişti, bu sefer denemedi. Başını otobüsün yan camına dayadı bir zaman durdu öyle, ardından gözlerinden yaş süzüldü, acısı benim yüreğime çöktü. Aradan yıllar geçti, ayrı yollardan yürüdük, sapaklardan döndük, onu hep takip ettim, hiç karşılaşmadık. Keşke, verseydim ona kendimi. İlk'im o olsaydı. Ama şimdi "hadi!" dese her şeyi terk eder, ona koşarım… Umutsuz aşklar unutulmuyor işte… Hasan Ürel'in, önceki hikâye kitabı Tavşan Salih'in Otobüsü ile tanıştığımız üslûbunun gelişmişliğiyle bezenmiş, uzun bir hayatın imbiğinden süzülmüş, yer yer kararınca mizahın eşlik ettiği, aynı anda ince bir hüzün de barındıran ve herkesin kendisinden bir şeyler bulabileceği yeni hikâyeleri, bizi geçen yüzyılın ortalarına götürüyor.
