Bu kitap bir zaferin değil, açık bir kırılmanın kaydını barındırır; sert, güçlü ve dürüst. Che, Kongo’da yalnızca bir savaşa değil, kendi inancının sınırlarına doğru yol alır. Haritaların eksik olduğu, emirlerin karşılık bulmadığı, disiplinin yerini başıbozukluğun aldığı bir coğrafyada, devrim fikri ilk kez böylesine çıplak kalır. Kongo’da düşman görünür olandan fazlasıdır: örgütsüzlük, korku ve çözülme.Kongo Günlüğü, bir gerilla anlatısından çok daha fazlasını içerir o yüzden. Bir yenilginin temellerini, nasıl büyüdüğünü ve nasıl kaçınılmaz hâle geldiğini adım adım anlaşılır kılar Che. Üst perdeden, resmi raporlara has bir dille konuşmaz; hata yapan, öngöremeyen ama yine de geri çekilmeyen bir özne olarak söz alır. Kongo’da inanç vardır ama süreklilik yoktur. İrade vardır ama onu taşıması gereken yapı çökmektedir.Kongo Günlüğü bir savaşın kaybından ziyade bir fikrin sahada sınanmasının belgesidir. O sınavda şu ortaya çıkar: Devrim, sloganlarla değil, disiplin ve kararlılıkla ayakta kalır. Gerçekler üzerinden ilerler ya da kendi ağırlığı altında ezilir.Sonuç olarak yenilgi bir son değildir ve Che bunu bizzat Bolivya’da kanıtlamıştır.
